Yeni bir etkinlik dönemine başlarken …

resim5

Merhabalar ,

2015-2016 Etkinlik yılını Rotary 2 Ateşböceği ile, Akfırat Ormanları’nda gizlenmiş olan Tuzla Belediyesi Gençlik ve Doğa Kampında fiilen bitiriyoruz…  2016-2017 Etkinlik yılına ise İstanbul ‘da, Bağcılar’da, yeni okulumuz olan Bağcılar Cumhuriyet İlkokulu’nda başlıyoruz…  Aslında 2 etkinlik yılımız arasında sadece 2 günlük bir ara vermiş olacağız 🙂  Bu 2 günü de Ateşböceğimizin taşınması ve yerleştirilmesi için değerlendireceğiz. Sonra yüzlerce çocuğa tekrar merhaba 🙂

Bu yaz dönemini arılara, sincaplara, kuşlara, kirpilere, atlara, köpeklere ve daha daha göremediğimiz bir çok canlıya ev sahipliği yapan bu güzel ormanda geçirdik. Her hafta kampı şenlendiren onlarca çocuğun sesleriyle ve eğlenceleri bize umut verdi.

Hem bu güzel ormanda kurulu olan Gençlik Kampına misafir olduk hem de bu Kampa katılan  500 kadar çocuğu Ateşböceğimize misafir ettik ve onlarla Yaz Etkinliklerimizi düzenledik..

En başta dediğimiz gibi Yeni Bir Etkinlik Yılına Başlarken; bir başkasını en güzel ve en unutulmaz anılarla geride bırakıyoruz..

Eğer siz de bize katılmak isterseniz yeni yerimiz yazının içinde saklı 🙂 Bulun bizi … Ateşböceğimiz ışığını oradan da saçmaya devam edecek …

Aykut Çakmak

Ekim 2016

resim5 resim13 resim14resim4resim7

 

 


Gönüllülerimiz Anlatıyor…

740_1_37_1_Gonullu2

 

gonullumuz

 

Yeşim Serin (İstanbul Yeniköy Öğrenim Birimi)

“Her etkinlik dönemine çocuklarla ve gönüllü arkadaşlarla tanışarak başlarım ve kendimi tanıttığımda neredeyse aynı tepkileri alırım. Önce çocuklara sorarım; ne zamandır TEGV’de olduklarını, TEGV’i nasıl keşfettiklerini ve hepsini merakla dinlerim. Daha sonra tabii ki çocuklar merak edip bana sorarlar aynı soruları. İlk yıllarda daha yeni gönüllü olduğumu ama TEGV’in çocuğu olduğumu söylediğimde şaşırıyorlardı ve hepsinin tepkisi aynıydı: ‘Küçükken de mi TEGV vardı?’ Son dönemlerde çocuklarla tanışma merasimi değişti biraz. Artık onlara çocukken de TEGV’de olduğumu söylemiyorum bile, çünkü birinin aklında kalmış ve beni görünce hemen yanındakine dönüp söylüyor: ‘Bu abla küçükken de buraya geliyormuş’. Ve bir kısmı da merak edip daha fazla soruyor, kendileri de büyüdüklerinde gönüllü olup olamayacaklarını merak ediyorlar. Belki de en büyük tatmin, en büyük keyif bu. Çocuklar hem sizinle ilgili detayları unutmuyor, hem de onlarda iz bırakıyorsunuz. O zaman anlıyorsunuz o çocukların ablası olduğunuzu ve bunu en derinden size hissettiriyorlar. Gözlerinize sevgiyle bakıyorlar, bunu göz ardı etmeniz imkânsız.”


Merhaba dünya!

WordPress’e hoş geldiniz. Bu sizin ilk yazınız. Bu yazıyı düzenleyin ya da silin. Sonra yazmaya başlayın!